Koud bloed nummer 5, mei 2009
Zo ben je een vermaard strafpleiter met een bloeiende praktijk, zo ben je een invalide die vecht tegen de hulpeloosheid. Het overkwam advocaat Piet Doedens anderhalf jaar geleden. Sindsdien is hij verdwenen uit de openbaarheid. Exclusief voor Koud bloed sprak Gerard Trentelman hem meerdere malen. Nooit eerder sprak Doedens zo lang en uitvoerig over zijn hersenbloeding, zijn praktijk, zijn persoonlijke leven en de vele strafzaken waarin hij pleitte. Niet voor niets publiceren we de gesprekken in twee delen.
Exclusief is ook een gesprek met Wilco Viets, een van de ‘twee van Putten’. We kennen hem van de vele uitzendingen die Peter R. de Vries aan de zaak wijdde. Nu vertelt Viets voor het eerst uitvoerig zijn verhaal.
Ook uniek: de twee Enschedese rechercheurs die de vuurwerkramp onderzochten, het oneens waren met de conclusie van het onderzoeksteam en hun biezen konden pakken.
Momenteel vindt het proces plaats over de rol van Joego’s bij vele liquidaties in de Amsterdamse onderwereld. Paul Vugts bespreekt de kopstukken van de Joegomaffia. Op het moment van schrijven werd in Belgrado een van hen, ‘Jotsa’ Jocic, gearresteerd.
Ruth Hopkins bestudeert de maffia in de Antwerpse rosse buurt. Dichter/schrijver F. Starik verrast met een poetisch verhaal over de dood van een anonieme bolletjesslikker. En bij (eenmalige) afwezigheid van onze vaste striptekenaars tonen wij n.a.v. de vrijlating van Ernest Louwes alle Fokke & Sukkes over de Deventer moordzaak.
De Maand van het Spannende Boek, juni, heeft dit jaar als thema ‘wraak’. Lees de rubriek Het Voorwerp en het verhaal van Marcella van der Weg over de ‘schone Jeanne’.
Rob van Scheers komt naast zijn vaste filmrubriek met een portret van de bekendste seriemoordenaar van Nederland: Utrechter Hans van Z(on). En of het niet op kan: onze vaste columns van Leo Blokhuis, Bart Middelburg, Joop van Riessen en Ewoud Sanders, en een misdaadgedicht van John Schoorl.
Gelukkig hebt u de hele zomer om zoveel moois te lezen!
U kunt Koud bloed bestellen op www.koudbloed.nl
Inhoudsopgave
COVERVERHAAL Gerard Trentelman
Mr. Piet Doedens: ‘Vernederd, onherstelbaar beschadigd en volledig getraumatiseerd’
Leo Blokhuis MISDAAD IN DE MUZIEK
In Germany Before The War
F. Starik
Afscheid van Niemand
Bart Middelburg IN MEMORIAM
‘Schorre’ Gerrit Nuyens
Paul Vugts
De jacht op de Joegomaffia
Rob van Scheers DE MISDAADFILM
Beter dan God!
Joop van Riessen PLAATS DELICT
Het monster van de Jura
Jacob Vis
Klokkenluiders kalltgestelt
Fokke & Sukke
De Deventer moordzaak
Linde Eijking
Van gevangene tot Puttenaar van het jaar
John Schoorl GEDICHT
Doodse stiltes
Rob van Scheers
Het verrotte leven van seriemoordenaar Hans van Zon
Ewoud Sanders BARGOENS
Joodse woorden
Jos Breukers HET MISDAADVOORWERP
Een doodskistje als wraak voor ontslag
Marcella van der Weg
De wraak van de schone Jeanne
Ruth Hopkins
Crisis in het Schipperskwartier
Fragment
De sluipmoordenaar van topadvocaat mr. Piet Doedens
‘Vernederd, onherstelbaar beschadigd en volledig getraumatiseerd’
door Gerard Trentelman
Foto links: mr. Piet Doedens © Fjodor C. Buis
Het lijken wel initialen van een sluipmoordenaar. Topadvocaat mr. Piet Herman Doedens kreeg in de herfst van 2007 C.V.A., Cerebro Vasculair Accident, een hersenbloeding. Zij verwoestte de helft van het lichaam van de topadvocaat, zijn hoop op een riante oude dag en zijn imposante carrière als strafpleiter. ‘Ik heb van het leven verloren,’ bekent de man die toch de reputatie geniet zich nooit gewonnen te geven.
De Schrik van Justitie, de Popstar van de Advocatuur schaamt zich de ogen uit z’n kop voor zijn zwaargehavende lichaam, maar gelukkig bleef zijn geest scherp als een scheermes. Gerard Trentelman voerde – etappegewijs – diepzinnige gesprekken met Meester Doedens nú en werd bedolven onder diens met humor en cynisme geglazuurde citaten.
[…] In zijn kantoor dat, afgezien van de metershoog opgestapelde dossiers en de wel erg uitheemse opgezette diersoorten, net zo goed het ouderwetse bruine café-restaurant Jachtlust in een steriel Zeeuws buitengebied zou kunnen zijn, zetelt een oude, vertrouwde mr. Piet Herman Doedens. De nu 66-jarige strafpleiter ziet er voortreffelijk uit. Blos op de wangen, secuur gecoiffeerd – er is ditmaal een bescheiden hoeveelheid pommade gebruikt – en traditiegetrouw onberispelijk in een haute couture-ensemble gestoken. Hij is in opperbeste stemming en incasseert een compliment ‘in welgemeende dank’. Zo kent Nederland Piet Doedens tenminste weer, de flamboyante Utrechtse raadsman die uitgroeide tot een fenomeen in de vaderlandse rechtspraak. Door zijn non-conformistische verschijning, zijn befaamde welsprekendheid, zijn vakkennis en de strategische methodieken van pleiten spaarde hij eretitels. De Schrik van Justitie, de Nozem van de Advocatuur, de Nederlandse Perry Mason en de Popstar van de Advocatuur.
Lam en halfdood
Een feest van herkenning vormen deze middag ook Doedens’ gevatheid, zijn vermogen kwistig met bon mots te strooien, dat haarscherpe analyseren en zijn óf ragfijne óf morbide humor. Met deze gedistingeerde heer met die wijze, stoutmoedige en relativerende oogopslag kán toch niks alarmerends meer aan de hand zijn?
‘Nee, het verschil met de Doedens van voorheen is alleen dat ie nu lam en halfdood is. Vernederd, onherstelbaar beschadigd en volledig getraumatiseerd,’ sneert hij al na een paar minuten. Hij wijst ostentatief op het verlamde linkerdeel van zijn lichaam en de broosheid van zijn benen en begint, ongeremd, aan zíjn verhaal over de Piet Doedens anno 2009. Zelfs zijn grote liefde Elvire, die nooit van
zijn zijde wijkt, zal gedurende zo’n halfuur niet in staat blijken haar verrassend confidentiële man te temperen. Doedens’ woorden snijden door je ziel.
‘Ik wilde nooit een nederlaag lijden, maar van het leven heb ik, zonneklaar, verloren. Door die rotberoerte. Ik voel me niet meer compleet, schaam me de ogen uit m’n kop voor mijn toestand nu. Ik had altijd al moeite met ouder worden, nu werd ik in de herfst van 2007 gedegradeerd tot een zielig wrak, een diepongelukkige man die nooit zal accepteren dat hij “die lamme uit Utrecht” is geworden… Ernstig heb ik aan euthanasie gedacht en ik moet je eerlijk zeggen dat ik die “oplossing” nog niet definitief heb losgelaten. Hoe wreed, verbazingwekkend dat ook klinkt. Maar de afschuwelijke vooruitzichten die ik heb, nopen mij daartoe. Dan denk ik: zo’n zachte dood sterven kan toch mooi christelijk worden geregeld?’
[lees verder in Koud bloed 5]
